IJsvogel, voor en na
By John | mei 19, 2012
De ijsvogel is een prachtig beestje. Blijft me boeien. Wie er meer over wil lezen tikt als zoekterm rechts boven “ijsvogel” in en er valt best wel wat te vinden dan. Voor vandaag gewoon even 2 foto’s. Droog en nat. Voor en na de duik.
Topics: Zijdelingse info... | No Comments »
Doe mij nog een biertje…
By John | mei 8, 2012
De tijd gaat snel, zeker op internet. Een paar jaar geleden was iemand die een weblog bijhield, vernieuwend bezig. Inmiddels begint het erop te lijken dat bloggen al weer ouderwets is. De sociale media lijkt het bloggen in te halen, in al haar nieuwste vormen. Vaak met de diepgang van een soepbord.
Als we kijken naar kwantiteit, en het gedrag van de huidige internetbezoeker, dan lijkt het er op, dat de snelle vluchtige wereld van de sociale media de harten van de meeste, vooral jongere, internetbezoekers, veroverd heeft.
Ook deze ouderwetse blogger, heeft de sociale media verkend. Ik twitter met vlagen, rommel wel eens wat op Facebook en ben zakelijk actief op Linkedin. Deze week was nog in het nieuws hoe verslavend de sociale media zijn. Veel jongeren kunnen geen minuut zonder hun gsm, en wanneer er een bericht binnenkomt, worden ze nerveus wanneer ze het niet meteen kunnen lezen. Iedereen wil zijn imago zo “snel en trendy” mogelijk in stand houden, en doet zich vooral mooier voor dan hij is. Eigenlijk, als je er een beetje langer over nadenkt, is het natuurlijk te krankzinnig voor woorden. Maar goed, “lang nadenken” daar hebben we al internettend weinig tijd voor.
Je bent in gesprek met iemand, die krijgt een berichtje binnen op zijn gsm en deze persoon onderbreekt het gesprek om deze gsm te checken. “Hallo, ben ik nog in beeld?” denk ik dan.
In gedachten bel ik over een jaar of 10 de huisarts. Voel me namelijk niet helemaal fit. De assistente neemt op: “Meneer Knappers, als u zich niet lekker voelt, stuur dan even foto van vanochtend via Facebook, dan kijken we er even naar, dat twitteren we uw recept meteen naar de apotheek, en dit kunt u dan zometeen al ophalen. Wel even uw gsm meenemen, voor uw identificatie graag.”
Al mijmerend loop ik de kroeg binnen, naast de apotheek. Heerlijke muziek, bekenden aan de bar. Ik bestel een biertje. Op het moment dat ik voel dat ik wat bij begin te trekken, begint mijn gsm te rinkelen. De apotheek, zie ik in mijn scherm….
Ik leun een stukje over de bar. Laat mijn gsm in de spoelbak plonsen.
“Doe mij nog maar een biertje, neem er zelf ook eentje, en heb jij toevallig de krant van gisteren liggen? Of kun je me vertellen wat er vorige week gebeurd is misschien?”
Topics: Columns, Verhaalt | 1 Comment »
Knappers van Duyvis
By John | april 28, 2012
Het is weer eens zo ver. We hadden natuurlijk al Verkade gehad, die jaren geleden erachter kwamen dat er met de naam Knappers wel iets te doen viel. Ze noemde mij vroeger, toen ik nog een klein menneke was altijd Knappertje. Bij Verkade hebben ze daar meervoud van gemaakt en de Knappertjes waren geboren. Dit valt in hun geval nog een beetje recht te praten. Prima koekjes en bij familiefeestjes natuurlijk onmisbaar.
Zit ik een paar weken terug TV te kijken, komt er tijdens een commercial van Duyvis keihard onze volle familienaam voorbij. KNAPPERS! Ongevraagd en nu duidelijk niet anders uit te leggen. Bij Duyvis dachten ze natuurlijk dit. Die weblog Knappers.nl is zo enorm bekend, als we daar onze zoutjes eens naar noemen, tja, dan vliegen ze vast de winkel uit.
Vandaar dat ik dan ook zojuist gevraagd heb aan Duyvis waar ik de rekening, namens mijn weblog en onze hele familie uiteraard, naar toe kan sturen. In afwachting van reactie van Duyvis.
We houden jullie op de hoogte. Nu naar de winkel.
“Zo, dat is gezellig. Duyvis Borrelnootjes Knappers! Knapperig dus.”
Zouden ze te eten zijn, die Knappers, van Duyvis?
Topics: Zijdelingse info... | No Comments »
Eeuwig Wachten
By John | april 15, 2012
Wat is dat toch?
Hetgeen dat ons drijft?
Benieuwd…
Wat daar van over blijft?
Als alles is gaan liggen,
samen met de wind.
Vind je dan zo maar ineens,
in jezelf dat kind?
Of komt er niets van terug,
en is alles wat ons rest,
een grote vraag,
een soort van test?
Ach, hoe je het ook wendt of keert,
Het zijn niet meer dan vage gedachten.
En op het antwoord van dit gedicht,
Kun je eeuwig wachten.
©Knappers.nl
Topics: Gedichten | 2 Comments »
High Profile Events en High Profile Locaties gaan zelfstandig verder.
By John | april 11, 2012
Sinds de start van mijn blog in december 2007 heb ik als hobby-blogger nauwelijks over mijn werk geschreven. Na bijna 17 jaar gewerkt te hebben voor High Profile, wilde ik, gezien het bijzonder nieuws hieronder eens van deze regel afstappen. Uitzonderlijk dus, maar goed, voor de mensen die mij (ook) zakelijk kennen, toch even leuk om te lezen wellicht.
Woensdag 11 april 2012 brengt High Profile B.V. meer focus aan binnen de bedrijfsstructuur. Om klanten nog beter van dienst te kunnen zijn en groei te stimuleren in verschillende deelgebieden gaat High Profile B.V. na 23 jaar verder als twee zelfstandige organisaties: High Profile Events B.V. en High Profile Locaties B.V. De oprichters, René Küchler en Oscar Krechting, geven elkaar volledig de vrijheid om hun specialisme verder uit te bouwen, waarbij beide takken zelfstandig opereren met een eigen directie.
Eigen weg: De directeuren blijven onder het merk High Profile samenwerken, maar de dagelijkse bedrijfsvoering is gesplitst in de twee zelfstandige organisaties. Directeur van High Profile Events B.V., René Küchler, zegt hierover: ‘Het is spannend om na al die jaren van intensieve samenwerking de eigen vleugels uit te slaan, maar het voelt goed. En de constructieve manier waarop we de beslissing hebben gemaakt, geeft rust. Met nieuwe energie zet ik de schouders onder Events.nl, voorheen Highprofile.nl, het platform met de meest complete en relevante informatie over business events.’
Directeur van High Profile Locaties B.V., Oscar Krechting: ‘René en ik hebben altijd erg goed samengewerkt. Het is prettig dat we op goede voet blijven staan en elkaar de kans bieden om onze individuele ambities verder na te streven. Samen met mijn zakenpartner, Ronnie Witjes, ga ik de uitdaging aan om High Profile Locaties B.V. dé locatiespecialist van Nederland te maken. Door de focus op locaties kunnen wij onze stevige groeiplannen realiseren.’
De toekomst voor High Profile: High Profile B.V. heeft de afgelopen jaren een succesvolle transitie gemaakt naar online activiteiten (o.a. Highprofile.nl, Event-jobs.nl, Locaties.nl en Toptrouwlocaties.nl), waar in oorsprong de expertise in print lag. Zowel High Profile Events B.V. als High Profile Locaties B.V. behouden de ingezette koers met een focus op het internet. De website Highprofile.nl verwijst bezoekers naar de verschillende specialismen: Events.nl en Locaties.nl.
Persoonlijke noot nog even van de blogger: Binnen dit plaatje ben ik linksaf gegaan ofwel met Events.nl mee gegeaan. Voor zakelijke vragen, neem gerust contact met mij op via Linkedin.
Topics: Zijdelingse info... | 1 Comment »
Ina Wuite, “Blogger in Beeld”
By John | april 8, 2012
Vandaag als gastblogger het woord aan Ina Wuite. Lees haar bruisende verhaal. Over haar website Speelsekunst.nl en alles wat haar online en vooral in het dagelijkse leven bezig houdt. Ina volgt haar droom, lees maar.
Wie ben je? Vertel iets over jezelf, jouw leven, en je blog.
Mijn naam is Ina Wuite en ik ben 41 jaar, ik woon in Meppel. Ik ben kunstenaar en ik maak verschillende soorten kunst, de laatste jaren ligt het accent op abstracte kunst, collagekunst en mixed media kunst (schilderijen in gemengde technieken). Dat loopt dan ook weer door elkaar want een mixed media kunstwerk is meestal ook abstract en bevat ook collagemateriaal. Nu ik dit zo schrijf denk ik ook dat mijn manier van werken erg te maken heeft met de chaos in mijn hoofd. Ik heb namelijk add, daar ben ik een tijdje geleden achter gekomen. Als add-er denk je onzettend associatief en dat maakt ook dat je ongelofelijk creatief kunt denken. Dat lijkt misschien zaligmakend voor mensen die moeite hebben om creatief te zijn maar het geeft ook veel onrust en problemen met de uitvoering. Zo wilde ik graag een product op de markt brengen; SpeelseKunst creativiteitskaarten. Dat was heel erg moeilijk om daarin het overzicht te krijgen en het uit te voeren. Ik ben ontzettend blij dat me dat nu wel gelukt is. Ook ben ik heel erg blij met mijn creatieve geest om het zo maar eens te zeggen want creativiteit is mijn lust en mijn leven.
Wat was de aanleiding voor jou om te gaan bloggen?
De eerste aanleiding om een blog te beginnen was omdat ik graag voor mezelf wilde beginnen en bij dat doel paste een blog. Ook om mijn ideeën naar buiten te brengen en te kijken hoe de wereld erop zou reageren. Mijn eerste blog was een blog over hoe je zelf orakelkaarten kunt maken en over mijn kunst. En toen kwam er nog een andere blog over mijn kunst alleen en toen heb ik alles over laten zetten naar een eigen domein www.speelsekunst.nl en ben ik nog een blog begonnen, met het idee om mee te doen met het “365 dagen project met iedere dag een creatief idee”. Ik ben gekomen tot 40 creatieve ideeën en toen gebeurde er van alles in mijn leven en lukte het niet meer om ermee verder te gaan. En pas geleden ben ik een blog begonnen over het innerlijke kind, met tips over hoe je weer in contact kunt komen met het kind in je en zo ook met je creativiteit. En daar ga ik weer een set innerlijkekind-kaarten van maken, tenminste dat is de bedoeling. Dan heb ik ook nog een ander plan om de creativiteit aan te boren voor mensen in het zakenleven. Ook staat er een website op mijn ideeënlijstje, een website voor mensen met add.
Is bloggen puur je hobby, of is er (inmiddels) ook een zakelijk belang?
Nou ik ben eigenlijk bezig om van mijn hobby mijn werk te maken, dus het is én hobby en zakelijk belang. Wat een geweldige combinatie vind je niet?
Wat heeft bloggen je gebracht?
Bloggen heeft me heel erg veel gebracht, met name een soort van etalage voor de wereld en door alle enthousiaste reacties die ik krijg een enorme stimulans om door te gaan met anderen te inspireren en te motiveren.
Soms delen mensen erg intieme dingen. Waar ligt jouw grens?
Ik blog nogal zakelijk volgens mij. Je voelt denk ik wel mijn enthousiame in de artikelen die ik schrijf maar ik schrijf eigenlijk to the point en zonder onnodige dingen eromheen. Dit heeft ook weer te maken met mijn add, ik kan zelf erg moeilijk lezen op internet, dus ik schrijf op zo’n manier dat het heel duidelijk is en dat mensen niet teveel hoeven lezen. Dat ze meteen zien waarover het gaat. Ik ben ook dol op top tien lijstjes. Lekker overzichtelijk, handig en duidelijk!
Wat voor soort blogs volg je graag? Kun je één favoriete weblog noemen?
Zoals ik al zei kan ik heel moeilijk de aandacht erbij houden als het gaat om online lezen. In het verleden las ik graag de blog van Electric Luna (Chantall) maar daar kom ik eigenlijk nooit meer aan toe (sorry Chantall! Maar ik denk dat ze het wel begrijpt want ze heeft ook add 
) en soms lees ik het dagboek van Ina Hudt, ze schrijft ontzettend leuk en hilarisch.
Social media zijn een vorm van micro-bloggen. Wat doe jij op de sociale media, en waarom?
Ik twitter ontzettend veel, eigenlijk veel te veel. Er staan al meer dan 12.000 tweets op mijn naam, en ik heb meer dan 2000 volgers. Het is ook zo leuk en ik heb al zoveel leuke contacten opgedaan via Twitter! Twitter is een ontzettende verbinder en brengt mensen in contact met elkaar. Ik twitter voor de gezelligheid en ook om van alles te delen over creativteit en inspiratie. Dus als je me wilt volgen, ik ben @speelsekunst. Verder heb ik natuurlijk ook een facebookpagina en google+ en LinkedIn maar ik ben het meeste te vinden op Twitter.
Als het leven zin heeft, heb jij die zin dan kunnen vinden?
Jazeker! Ik vind het leven ontzettend zinvol! Ik kom gewoon tijd te kort om alles te doen wat ik wil doen. Ik wil de wereld wat bieden, en door mijn eigen ervaringen kan ik anderen hopelijk weer een stukje verder helpen in het leven. Waar het eigenlijk om gaat is: zijn wie je bent je en je kwaliteiten ontdekken en gebruiken. Dus jezelf ontdoen van alles wat niet bij je hoort (overtuigingen, angsten, geremdheden).
Wat wil je later worden, of ooit nog eens doen, als je groot bent?
Ik heb nog heel veel plannen en ideeën en ik zie wel hoe het leven zich ontvouwt. Misschien ga ik later wel reizen, dat stond in mijn horoscoop, en een tenenlezeres zei al eens dat Meppel veel te klein was voor mij, en Nederland ook, dus wie weet gaat ik wel veel reizen. En verder wil ik gewoon zijn wie ik ben, vrij van angsten en overtuigingen etc.
Heb je tot slot nog een wijze raad voor ons lezers?
Ik heb zoveel tips, maar één tip die ik graag wil meegeven is: volg je hart, volg je droom en doe wat je leuk vindt. Leer om te zijn wie je bent, ga net zolang door en zoek alle hulp die je maar kunt krijgen om te worden wie je al bent.
Dit was een interview met Ina Wuite, meer info over haar kun je vinden op Speelsekunst.nl of op haar weblog http://innerlijkekind.wordpress.com
Topics: Gast-Bloggers (in Beeld) | No Comments »
MyBKS (je eigen fotoboek maken!)
By John | april 5, 2012
Digitale foto’s maken is prachtig. Ze met elkaar delen helemaal, zeker op de diverse sociale media. Snel en vluchtig. Wil jij herinneringen blijvend vastleggen in een prachtig fotoboek van topkwaliteit? Dan wijs ik je graag even op MyBKS. Met Mybooks kun je lekker thuis je eigen fotoboek online samenstellen! Binnen een week heb je het in huis. Topkwaliteit. Zie:
Topics: Zijdelingse info... | No Comments »
Wij bepalen toch of het goed komt?
By John | april 4, 2012
Van nature ben ik een positief ingesteld mens. Als het hard gaat waaien geloof ik meer in het bouwen van een windmolen, dan in het schuilen achter een scherm. Toch is er iets wat mij verbaast.
Naarmate ik ouder wordt, lijkt het alsof de wereld om ons heen aan het verslechteren is. Zou dat ook echt zo zijn? Of komt het door de verandering van onze wereld, de honger naar sensatie van onze media en de oppervlakkige nieuwsgaring van onze huidige journalistiek?
Moord, doodslag, verkrachting, ontvoering en allerlei andere ellende lijkt aan de orde van elke dag te zijn.
Na wat gezoek op internet las ik ergens dat wereldwijd steeds meer landen in oorlogen verwikkeld zijn. De conflicten worden echter sneller beëindigd en eisen veel minder mensenlevens dan vroeger. Deze gegevens zouden afkomstig zijn van de Verenigde Naties.
Hieruit zou je dus moeten concluderen dat het niet slechter gaat dan vroeger. Het enige wat ik me dan kan voorstellen is dat we dus inderdaad door de huidige media zo overstelpt worden met “negatief” nieuws, dat we er vanzelf in gaan geloven.
Hoe meer van dit nieuws tot ons komt, hoe meer het volgens mij onze gemoedstoestand negatief kan beïnvloeden. Dit is dan ook de reden dat ik probeer om, net als velen, ook “goed en mooi nieuws” tot me te nemen. En te delen. Andere bloggers die daarin gespecialiseerd zijn, volg ik dan ook graag. Het zijn de lichtdragers die het handigst te volgen zijn, zeker in het donker. Dragen ze echt iets bij tot een positievere wereld, dan voeg ik ze regelmatig toe aan de kolommen rechts.
Als we een mooiere wereld willen, zullen we er zelf in moeten geloven. Zullen we er zelf iets aan moeten doen. Want volgens mij beslissen wij met zijn allen welke kant we uit gaan. Wij, dat zijn jij en ik. Toch?
Topics: Columns, Verhaalt | 4 Comments »
Blauw
By John | april 2, 2012
Carice heeft duidelijk dezelfde voorkeur voor de kleur blauw als haar opa. Of wilde zij zich vermommen als de ijsvogel, mijn grote liefde?
Wie een ijsvogel ziet, is volgens de oude legendes een geluksvogel. Heb je nog nooit een ijsvogel in levende lijve kunnen aanschouwen, dan is dit geluksgevoel wat mij betreft best te benaderen door naar dit kleurrijke plaatje te kijken. Je kunt ook zoeken op het trefwoord “ijsvogel”, dan kom je er hier op deze blog wel een paar tegen.
Topics: Spinsels | No Comments »
Flauwekul
By John | maart 31, 2012
Niet alles wat ik denk, geloof ik meteen.
En dat scheelt me toch een hoop flauwekul!
Topics: Spinsels | 1 Comment »
Ain’t no sunshine when she’s gone.
By John | maart 25, 2012
Soms zijn woorden overbodig. Adam Rafferty bewijst dit aan ons in een prachtige gitaar-solo met het nummer “Ain’t no sunshine when she’s gone”, oorspronkelijk van Bill Withers. Luister, en geniet van het geniale gitaarspel van Rafferty.
Topics: YouTube favorieten | No Comments »
Rokjesdag?
By John | maart 17, 2012
Rokjesdag? Wanneer dan? Over een maand ongeveer, op 22 april is het 3 jaar geleden dat één van ons land’s beste collumnisten onze tijd heeft verlaten. Elk voorjaar, als de eerste zonnestralen zich zo doen gelden dat je als vanzelf op een terrasje wordt getrokken, moet ik even aan Martin Bril denken. Onder het genot van een biertje. Afgelopen woensdag was dit. Op het terras van De Sjoes in Roosendaal. Want ja, als de zon schijnt, smaakt nergens een biertje lekkerder. Hoewel het nog maart was, en nog te fris voor rokjesdag, vroeg ik mij dus af wie nu bepaalt wanneer het precies rokjesdag is. Welnu, dat bepalen de dames, in grote getalen, in samenspraak met de zon. En niemand anders, volgens Bril. Niet 1 rokje telt, nee, het is die zonnige dag waarop plotseling alle vrouwen bedenken dat dit de dag voor hun eerste rokje is. Uit respect voor Martin Bril en gewoon omdat vandaag zo lekker de zon schijnt, hier nog eens even de mooiste voorjaarscollumn die ooit geschreven is:
Rokjesdag, COLUMN, door Martin Bril, gepubliceerd op 16 april 2004
De dag begon glorieus. Toen ik naar buiten keek, zag ik aan het einde van de straat een vrouw de hoek omslaan die een rok droeg, met daaronder blote benen.
Ha, dacht ik, rokjesdag.
Misschien was ik nog wat slaperig, want toen ik later de stad inging, viel de oogst aan rokjes en blote benen tegen. Ik begon ook te twijfelen aan het belang ervan. Misschien was dat ook van invloed op de waarneming.
In het koffiehuis werd ik opgewacht door de uitbater. Hij stond glunderend achter zijn toonbank en op de vraag hoe het ging, antwoordde hij volmondig ‘goed’.
Mooi zo.
Hij voegde er aan toe dat de lente was begonnen – hij had alweer volop van de natuur genoten. Hij knipoogde niet, maar ik begreep wat hij bedoelde en nam een tafeltje aan het raam. Het terras was opgebroken en de man die het opnieuw moest betegelen zat verderop een boterham op te peuzelen.
Een half uur later was er nog geen rokje voorbij gekomen, maar ik kon me niet voorstellen dat de uitbater mij er tussen nam. Zijn goede humeur moest bovendien érgens vandaan komen, zeker nu hij geen terras had en dat met zulk mooi weer.
Ik vertrok.
Ik had geen zin me uit het veld te laten slaan en liep naar het centrum van de stad. Het aantal naveltruitjes steeg. Ik ben daar geen fan van, maar putte er toch moed uit. Aan de andere kant: wat kon mij het schelen? Al liepen alle vrouwen naakt rond, of in hobbezakken – had ik niet iets beters te doen?
Ja, natuurlijk wel.
Alleen: het schoot me niet te binnen.
Bij de boekhandel trof ik het eerste rokje. Het was trouwens een rok, een geducht exemplaar van stevige, zwarte stof. Hij viel tot ver voorbij de knie, nog net niet tot op de enkel. Er hoorde ook een vrouw bij en die duwde een kinderwagen, waar een baby in lag te slapen. Aan haar voeten droeg ze sandaaltjes en felgroene sokken, waarvan er één lubberde.
Tsja.
En nu het mooie: de wind streek over het plein voor de boekwinkel. De vlaggetjes aan de ijscokar begonnen meteen blij te wapperen. Daarna was de wind nog net bij machte om de zwarte rok boven de groene sokken even op te tillen. Het kostte zichtbaar moeite, maar het lukte en dat leverde twee onvergetelijk blote benen op, heel even maar, gelukkig, want ze waren er nog lang niet aan toe, aan de zomer, die twee witte benen boven die groene sokken waarvan er eentje zo sympathiek was afgezakt.
Uitgeput ging de wind liggen.
Rok, sokken, sandalen, kinderwagen, baby en moeder verdwenen uit beeld, ze hadden niets in de gaten gehad. Ik was weer alleen met de vraag of het nu rokjesdag was of niet. Het leek me van niet, nou ja, dan maar niet ook.
Ik liep naar huis.
De hemel was blauw, maar hier en daar dreef wat bewolking. De zomer had zich duidelijk aangediend, maar was ook nog ver weg. Morgen weer een dag, meer houvast is er niet.
Bron: De hierboven gepubliceerd collumn is in 2004 geschreven door Martin Bril. Na zijn overlijden in 2009 publiceerde “Fokke en Sukke” dit hieronder als troost:
Topics: Mooie boeken, Teksten van toppers | No Comments »
Anke Fokkens, “Blogger in Beeld”
By John | maart 16, 2012
Vandaag in “Blogger in Beeld” het woord aan Anke Fokkens. Als specialist op het gebied van communicatie verzorgt zij trainingen, o.a. in de zorg. Eens kijken wat Anke over zichzelf kwijt wil aan de lezers van Knappers.nl.
Wie ben je? Vertel iets over jezelf, jouw leven, en je blog.
Mijn naam is Anke Fokkens. Met mijn bedrijf Anke Fokkens Trainingen geef ik trainingen aan klanten en professionals in de Re-integratie, Sociale werkvoorzieningen en Geestelijke gezondheidszorg. De trainingen gaan allemaal over communicatie. Communicatie naar je klanten, communicatie op de werkvloer, communicatie naar een toekomstige werkgever, etc. Ik ben van oorsprong ergotherapeut, en via het werk als jobcoach en re-integratieconsulent in deze wereld terecht gekomen. Vaak zie je dat de manier waarop mensen communiceren veel uit maakt voor de kansen die ze krijgen en de stappen die ze maken in hun leven. Ik geniet er van om ze als trainer daarover inzichten en handvaten te geven en ze te laten oefenen tot ze vooruitgang boeken. In mijn blog kan ik mijn ideeen en vragen kwijt die ik op dat moment even niet in een training kan verwerken. Het gaat wel allemaal over zaken die spelen in deze branche en het gaat vrijwel altijd over communicatie, persoonlijke ontwikkeling en dergelijke.
Wat was de aanleiding voor jou om te gaan bloggen? Is bloggen puur je hobby, of is er (inmiddels) ook een zakelijk belang?
Ik heb het altijd al leuk gevonden om te schrijven en mensen aan het denken te zetten. Daarnaast ben ik er van overtuigd dat het voor mij als ondernemer belangrijk is om regelmatig de aandacht op me te vestigen. Koude acquisitie is niet mijn sterkste kant. Ik geef mensen liever regelmatig waardevolle informatie en inzichten waardoor zij iets leren en ik weer even onder de aandacht ben.
Wat heeft bloggen je gebracht?
Veel plezier en een hoop leuke reacties van mensen. Dat ik er rechtstreeks opdrachten door krijg kan ik niet zeggen. Echter, het helpt vast mee en je weet nooit wat er nog van komt..
Soms delen mensen erg intieme dingen. Waar ligt jouw grens? Social media zijn een vorm van micro-bloggen. Wat doe jij op de sociale media?
Mijn regel voor alles wat ik op het internet plaats is: Als ik het vroeger aan mijn collega’s zou hebben verteld mag het er op. Ik probeer op social media wel goed in de gaten te houden wie wat kan zien. Vooral bij foto’s waar ook anderen op staan. Verder probeer ik niet te veel namen te noemen. Zeker als die mensen dat zelf ook niet doen. Ik gebruik facebook voor prive, Linkedin om zakelijke contacten te leggen en zaken uit te wisselen in groepen. Twitter gebruik ik ook zakelijk. Daar vind ik veel informatie en inspiratie en ik heb er al een aantal leuke mensen door ontmoet.
Wat voor soort blogs volg je graag? Kun je één favoriete weblog noemen?
Ik volg een aantal blogs. Ik probeer het wel te beperken omdat het zo veel tijd kost om het allemaal te lezen. Ze moeten echt heel leuk zijn of voor mij waardevolle informatie geven. Een blog die ik vrijwel nooit oversla is www.vrijewerker.nl van Stan Lenssen. Het gaat over bloggen en ik heb er al veel van geleerd.
Als het leven zin heeft, heb jij die zin dan kunnen vinden?
Jeetje.. effe denken.. De belangrijkste zin van mijn leven voor mezelf is mijn eigen persoonlijke ontwikkeling. Ik hoop later een (prachtige stralende) wijze oude vrouw te worden. En wat is er mooier om die wijsheid te gebruiken om mensen te leren hoe ze door goed te communiceren meer uit hun leven kunnen halen en om mensen op een prettige manier met elkaar te laten omgaan. Zo, dat is dan ook meteen het antwoord op de volgende vraag.
Wat wil je later worden, of ooit nog eens doen, als je groot bent? Heb je tot slot nog een wijze raad voor ons lezers?
‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf.’ Klagen over anderen is makkelijk en af en toe lucht het lekker op. Maar je bereikt er niets mee. Je kunt beter bedenken wat je zelf kunt doen om invloed uit te oefenen op de situatie.
Meer lezen van Anke Fokkens? Volg haar blog hier.
Topics: Gast-Bloggers (in Beeld) | No Comments »
In gesprek met Niet-Weten
By John | maart 14, 2012
Afgelopen week raakte ik per email verzeild in een bijzonder gesprek met Hans van Dam, de auteur van Niet-Weten.nl. Op een gegeven moment stelde Hans mij een vraag, of ik nog steeds vol was van de Advaita Vedanta filosofie. Mijn antwoord was de aanleiding voor een mailwisseling die Hans en ik graag met onze lezers delen. Zowel op zijn site, onder de titel “Verblind en verlamd” als op deze blog treft u het volgende gesprek aan. Enkele zakelijke onderwerpen, die eigenlijk de aanleiding waren voor deze correspondentie, zijn weggelaten. Met wederzijdse toestemming, hierbij ons gesprek.
Beste John
Ben jij nog altijd vol van advaita (of niet-weten)?
Hoi Hans
Of ik nog steeds vol ben van Advaita?
Ja en nee.
Ja, nog steeds is de Advaita Vedanta filosofie de “leer” waar ik mijn meest authentieke levensvragen door kan beantwoorden. Die me geleerd heeft meer “balans” te vinden in onze rumoerige wereld.
Nee, omdat ik niet meer dagelijks allerlei boeken erover lees.
Het “Advaita” denken is een soort van constante “achtergrond” geworden in alles wat ik doe.
Onbewust als vanzelf aanwezig. Lukt het me meer en mee om alles wat er om me heen gebeurt te relativeren. En er een soort van “grote grap” van in te zien.
Dank voor je vraag, leuk dit te beantwoorden.
Hoe zit dit voor jou?
Ha John!
Fijn dat je wat meer balans gevonden lijkt te hebben.
Dat je de wereld meer en meer kunt relativeren.
Dat alles wat je doet ligt ingebed in advaitadenken.
Het is je van harte gegund.
Zelf ben ik helemaal vol van niet weten.
Dat is geen constante achtergrond maar een constante voorgrond.
Een obsessie mag ik wel zeggen.
Een zoete obsessie.
Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed.
Dat het me in balans heeft gebracht durf ik niet te zeggen.
Wel, zo komt het me nu voor, als het om grote dingen gaat.
De dementie en het overlijden van mijn moeder.
De dementie van mijn vader.
Mijn longontsteking.
Een voorbijgaande (binnen 24 uur, maar dat wist ik toen nog niet) verlamming van mijn linkerbeen.
Die dingen lijken me nauwelijks te beroeren.
Ik blijf er zacht onder.
Dat was vroeger wel anders (en in de toekomst misschien weer).
Kleine dingen daarentegen brachten en brengen me nog steeds uit balans.
Lawaai.
Stank.
Drukte.
Verplichtingen.
Als iemand tegen me schreeuwt.
Ik ben een nogal overgevoelig mannetje, zie je.
“Hooggevoelig” noemen ze dat met een mooi woord.
HSP: Hoog Sensitieve Persoonlijkheid.
Een waardeloze diagnose.
Staat niet eens in de DSM!
In tegenstelling tot advaita heeft niet weten geen antwoorden opgeleverd op mijn levensvragen – authentieke of geleende.
Het heeft me de antwoorden afgenomen.
En ook nog eens de vragen.
Vragen als wie ik ben, wat de wereld is en waar het allemaal goed voor is.
In rook opgegaan.
Foetsie!
Het leven serieus nemen zoals vroeger lukt me niet meer.
Het leven als “een grote grap” zien lukt me echter evenmin.
Het relativeren relativeert ook zichzelf.
Ik zie niet in “dat er nooit een zoeker of een zoektocht is geweest.”
Ik zie niet in dat ik “de kenner van het gekende ben”, of “het ene” of “de liefde” of “het leven” of “god”.
Of “niet-weten”; dat ben ik ook niet.
Ik zie ook niet in dat ik niets ben.
Of niemand.
Er is eigenlijk niets meer dat ik inzie.
Zelfs dit niet.
En daar ben ik dan helemaal vol van.
Ik kan er maar niet over ophouden.
Snap je dat nou?
Hoi Hans
Dank voor je uitgebreide toelichting.
Wat een heftig verhaal schrijf je.
Voor mij lijkt het dat je door zoeken zo verblind bent geraakt, dat het je min of meer uitschakelt of verlamt. Zoiets.
Ik denk in ieder geval dat wij allebei mensen zij die de uitersten in onszelf hebben ontmoet.
En er wellicht verschillend mee omgaan. En dat maakt onze wereld met diverse mensen toch weer mooi?
Ik vind je inzicht prachtig en uniek.
Beste John
Dank voor je reactie.
Verblind?
Nee John, dat is projectie.
Waardoor zou ik verblind moeten zijn?
Ik bekijk de dingen van alle kanten en ik ben aan geen enkele waarheid gebonden.
Ook niet aan die van niet-weten.
Voor mij zijn alle waarheden bloemen aan de boom van de kennis.
Ik zie ze, ik ruik ze, ik voel ze maar ik pluk ze niet.
Of ze plukken mij niet.
Dat kan ook.
Verlamd?
Is iemand die vol begeestering duizenden teksten schrijft over zijn “geliefde” verlamd?
Nee.
Zo iemand is verliefd.
Is iemand die rijk is met niets verlamd?
Nee.
Zo iemand is rijk.
Is iemand die met ongewone intensiteit zijn niet-weten ondergaat verlamd?
Nee.
Zo iemand is intens.
Verlamd?
Ik voel me juist zeer aanwezig en levend.
Volkomen helder van geest.
Messcherp en meedogenloos.
En toch boterzacht.
Maar ja.
Het schijnt er van buiten anders uit te zien.
Ik denk dat ik zelf die indruk wek – verblind en verlamd te zijn – door de manier waarop ik schrijf.
Dat monomane.
Dat compromisloze.
In dat geval is het dus geen projectie maar suggestie.
Ja, misschien hebben we inderdaad beiden de uitersten in onszelf ontmoet.
Hebben die opgezocht of zijn ertoe gedreven.
Elk op onze eigen manier.
Dat schept een band, zo voel ik het.
Misschien dat ik je daarom graag mag.
Of misschien komt het gewoon doordat je zo’n Vaalse vlaai bent.
(Oké, een Brabander dan.)
Een Houdoe-ni met een zachte g.
Jeetje Hans
Je woorden zijn raak!
Heb je mail al 2 keer gelezen, en wil ze even laten bezinken, voor ik deze week, een reactie aan je terugschrijf.
Wat zit ik toch soms vol aannames en oordelen.
Terwijl ik dat niet zou willen.
Ik mail je nog hoor, dank voor je wijze woorden.
Goeiemorgen John
Dank voor je lieve woorden.
Om de puntjes op de i te zetten:
In de mijne zit geen greintje wijsheid.
Niet dat ik weet.
Dat is denk ik hun enige verdienste.
Hoi Hans
Je woorden nog eens tot me genomen.
Knap, want ik besef nu dat je mij volledig terecht een beetje “op mijn plek” hebt gezet.
Waar die dan ook mag zijn hoor;)
Ik realiseer me dat er in taal sowieso veel aannames zitten, en dat ik te snel oordeel.
Daarnaast besef ik als Blogger weer iets omgekeerds.
Dat het zonder een soort van oordeel over iets, moeilijk schrijven is.
Zou ik nergens een mening over hebben, tja, wat moet je dan nog schrijven.
Maar goed, dat zijn de mijmeringen die ik opdeed na jouw mail te lezen.
Hoe dan ook, ik heb van je geleerd.
Merci.
Dank je wel John
Er is geen enkele reden om je meningen aan de wilgen te hangen.
Of te stoppen met bloggen.
Dacht je dat ik de hele dag stommetje zat te spelen?
Welnee! Ik onderscheid en oordeel er lustig op los.
Alleen staat alles wat ik denk en zeg en schrijf voor mij altijd tussen aanhalingstekens.
Soms laat ik daar iets van blijken, meestal niet.
Mensen hebben er geen boodschap aan.
Ik laat ze liever met rust.
Op mijn site is het net andersom.
Daar is de sport een hyperbewustzijn van de aanhalingstekens op te roepen.
Steeds op het randje van weten en niet weten te balanceren.
Spreken zonder iets te zeggen.
Je moet het maar leuk vinden.
Nee, John, ik ben juist blij dat je een keer uitsprak wat veel mensen wellicht denken:
Dat ik verblind en verlamd ben door mijn niet-weten.
Dat niet-weten een doodlopende weg is.
Doordat jij die gedachte uitsprak kon ik erop reageren.
Zo komen zaken boven tafel.
Ook voor mij.
Als je nog meer van die “vooroordelen” hebt hou ik me aanbevolen.
Rotvragen en rotopmerkingen?
Allemaal welkom.
Scheldwoorden niet.
Maar daar maak ik me bij jou geen zorgen om.
Tot schrijfs maar weer!
Hans
Topics: Advaita Vedanta filosofie, Zijdelingse info... | 4 Comments »
Laatzenietvallen.nl
By John | maart 13, 2012
Dat er bezuinigd moet worden, is duidelijk. Maar helaas vindt onze regering het normaal dat de zwakkeren worden aangepakt. Zo heeft men momenteel het plan om duizenden banen te schrappen van mensen met een arbeidsbeperking, die bijvoorbeeld nu een baan hebben in een sociale werkplaats. Bent u hierover net zo verontwaardigd als ik, teken dan de petitie op www.laatzenietvallen.nl en laat zien dat uw hart op een betere plek zit dan het hart van onze politiek.
Topics: Anti Stigma, Zijdelingse info... | No Comments »
« Previous Entries
RSS
LinkedIn
Twitter
Facebook